Şeyma’nın yazdıkları

Ne kadar çok yol aldık bebeğim! Benim küçük erkeğim geliyor! Geçmez dediğim haftalar geçti gitti.Varlığın bana attığın o güzel tekmelerle öyle güzel bir hal aldıki anneciğim! Saatlerce dalıp o güzel tekmelerinle göz yaşlarına boğuluyorum.Şimdiden benim minik arkadaşım oldun annem.Elim karnımda sana herşeyi anlatıyorum,seninle konuşurken öyle güzel tepkiler veriyorsun ki bana.Gözümden yaş süzülüyor o an! İçim eriyor anneciğim sana. Evde “aşkım” dediğimde baban kendisine değil,sana seslendiğimi farkettiğinde hayatımın en büyük aşkının sen olduğunu anladı :) en büyük aşk evlat aşkıymış,evet! Bugün 24 haftalık hamileyim.Küçük erkeğim bize 13. Haftasında gayet net gösterdi erkekliğini :) o güzel boksör pozunu seneler sonra sana göstereceğim! Belki burayada eklerim :) O güzel hallerine aşık olmamak mümkün değil.O suyun içindeki buruşuk hallerin bana biblo gibi geliyor itiraf etmeliyim.

Benim için en zoru buydu ilk randevu... Kafamda ultrason ekranına karşı kocaman bir fobi oluşmuştu. Öncelikle ufak araştırma ve tavsiyelerle Dr.Semih hızıroğlu'nun muayenehanesine gitmeye karar verdik.İlk görüşmemizde ben tabiki ağlaya ağlaya geçmişten bugüne hikayemi anlattım.Bebeğimi kaybetme nedenim kan pıhtılaşması olduğu için pıtırcığa gebelik sürecimde hergün clexane 4000 ve coraspin kullanma kararı aldık.Keseyi gördüğüm andan itibaren iğneye başladım.Daha sonra aynı hafta içinde pıtırcığı görmek için doktorun kapısını yeniden çaldık.Benim bu heyecanım ne olacak nasıl dizginlenecek hiç bilmiyorum kalp atımım yine binlere çıkmış hissediyordum.Eşimde bir oyana bir buyana gidiyor onunda içi eriyor ama hep bana bu defa herşey çok güzel olacak deyip elimi bırakmıyordu.İçeri girdik,kendimce bir totem yapıp gözlerimi kapattım doktor embriyoyu gördük diyesiye kadarda ekrana bakmadım.Sonra ekrana baktığımda doktor daha kalp atışlarını ekrandan gördüm ve tabiki yine ağladım...Nasıl a...

Ben geldim... Hemde minik pıt pıtlar ile birlikte! İyileşmeden yazmayacağıma söz vermiştim kendime.Bunca zaman içerisinde çok zor anlar yaşadım ama artık bunlardan söz etmek istemiyorum.Çünkü annesinin  artık onun için hazır olduğunu duyan birileri,bir haziran gecesi gelmişte bize temmuzda haber vermiş :) Bir temmuz akşamında yapılan kan testi ile bıcırığın benimle olduğunu öğrendim.Allahım öyle bir mucize verdiki hamile olduğumu öğrendiğim anda gözyaşlarıyla ağzımdan ilk çıkan cümle "kendimi 18 yaşına geri dönmüş hissediyorum" oldu...Eşim ve ben gözyaşlarımızı tutamadık.Bizim için çok karmaşık duygulardı.Gelen kocaman mutluluk hissi içinde büyük korkular saklıyordu aslında. 2. Bebek fikri için kafamda öyle çok endişelerim vardı ki ,endişeler içinde bir süre zaten yeni bir bebek fikrine uzak durdum.Hiç bir zaman geçmişte yaşadığım acılarımı endişe ile birlikte gelecek olan bebeğime yüklemek istemedim.İçimdeki en büyük korkulardan biri buydu.Çok şükür hamile olduğumu öğren...