Şeyma’nın yazdıkları

2016 da başladığım yazılarıma 2018 de bambaşka bir merhaba demek istiyorum! İyileşmiş bir psikolojiyle yazmak daha keyifli olacak. Şimdi merhaba! Ben Şeyma.Bir cafeye girdiğinizde muhtemelen diğer masalara en uzak oturan kişi ben olcağım.Hayata en duygusal pencereden bakan ,dostlarını yaptığı gaflarla eğlendiren, çiçekli elbiseleri çok seven ,ruj renginden bile vazgeçemeyen ,empati duygusu çok yüksek olan bir duygusal romantik...Tabiki mükemmel değil...Bir anı bir anına uymayan bir dengesiz olduğumu biliyorum.Bunu kabul ediyorum.Her seferinde değiştireceğime söz versemde yine diğer bir anımda bundan vazgeçiyorum.Çağrı benim zor bir insan olduğumu söyler.Bu doğru (Çağrı için not: “çağrı evliliğimizde bana katlanan taraf sen olduğun için bu evlilikten en karlı çıkan taraf benim sevgilim”:) Çağrıyla 2014 de evlendik...Bunun öncesinde 6 yıllık bir geçmişimiz var.Çağrı benim lise döneminde okul arkadaşım ama itiraf etmeliyim ki o dönemde ikimizin de birbirimizle arkadaş olacak kadar...

O gece karnımda hiç durmayan minik ayaklar,kollar... İçerde çılgın bir dans vardı sanki,doktora göre doğuma 5 gün sisteme göre 10 gün vardı.Ben o yüzden bebeğimin karnımdaki çılgın dansını pekte doğuma yormadım.Meğer doğumun ayak sesleri gelmeye başlamış.6 Mart 00:00 da uyduğum o özel uykudan saat 4 gibi bir sıcaklıkla uyandım.Bunu yazarken çok utanıyorum.Ayağa kalkana kadar algılayamamıştım ki suyum gelmiş.Aman Allahım nasıl bir heycan.Beynimden tek geçen cümle! an bu anmış diyorum.Bir şaşkınlık,kavuşmaya son saatler kalmış bir mutluluk,belki anne oluyor olmanın verdiği bir sakinlikle.”ben doğuruyorum” dedim sakin bir sesle ! Eşim şok ! Daha önce bunun üstüne ne kadar çok konuşup plan yapsakta biz bütün planı,o işteyken doğum başlarsa naparız.O ne kadar zamanda gelir ve ben sırayla kimleri ararıma göre yapmışız :) Resmen panik oldu.Benim doğum hemen olmaz dememle,”Dur ben arabayı otoparktan çıkarayım” diye mantıklı bir cümle kurdu sonunda. Annem! her zaman olduğu gibi hemen o yanımd...