O gece karnımda hiç durmayan minik ayaklar,kollar...
İçerde çılgın bir dans vardı sanki,doktora göre doğuma 5 gün sisteme göre 10 gün vardı.Ben o yüzden bebeğimin karnımdaki çılgın dansını pekte doğuma yormadım.Meğer doğumun ayak sesleri gelmeye başlamış.6 Mart 00:00 da uyduğum o özel uykudan saat 4 gibi bir sıcaklıkla uyandım.Bunu yazarken çok utanıyorum.Ayağa kalkana kadar algılayamamıştım ki suyum gelmiş.Aman Allahım nasıl bir heycan.Beynimden tek geçen cümle! an bu anmış diyorum.Bir şaşkınlık,kavuşmaya son saatler kalmış bir mutluluk,belki anne oluyor olmanın verdiği bir sakinlikle.”ben doğuruyorum” dedim sakin bir sesle ! Eşim şok ! Daha önce bunun üstüne ne kadar çok konuşup plan yapsakta biz bütün planı,o işteyken doğum başlarsa naparız.O ne kadar zamanda gelir ve ben sırayla kimleri ararıma göre yapmışız :) Resmen panik oldu.Benim doğum hemen olmaz dememle,”Dur ben arabayı otoparktan çıkarayım” diye mantıklı bir cümle kurdu sonunda.
Annem! her zaman olduğu gibi hemen o yanımda !
Hastane bize çok yakındı zaten.O yüzden eşya alma paniği de olmadan sadece hastane çantasını alıp gittik.Gecenin en derin uyku saatleri,hastanenin koridorlarında ışıklar bile kapalı.
Beni Nst ye bağladılar.Hiç sancım yok.Hemşire bana suyun geldiğine emin misin demez mi?
“Eminim hanım efendi,Şişeyle boşalmış gibi gelen suyu idrarla karıştıracak kadar cahil değilim” Dedim.Tabi Clexane vurulan bir gebeyim.En son iğnemi akşam saat 21:00 vurmuştum.Her durumda 12 saat beklemem gerek iğnenin kanama etkisini geçirmem için.Doktorumla iletişim ile Sabah 10 da muhtemelen doğum olacak.Muayne sırasında sezaryen olmam gerekitğini söyledi doktorumuz.
Sabah ezanıyla bekliyoruz,hepimiz içimizden dua ediyoruz.Allahım sağ salim kucağımıza ver!
İçimde hep ilk doğumun verdiği tedirginlik.Olumsuz enerji yaymamak için ağzımı açıp tek kelime edemiyorum.”Ben korkuyorum” diyemiyorum.Ama eminim onlar anlıyor...
Yataktan kalktığım gibi doğuma gelmişim benimde süslenmek hakkım olduğunu ve o havayı dağıtmak adına canım eşimden bana saç maşa mı getirir misin dedim.Gülümseyerek getirdi :) ve ben saçlarımı yatakta serum bağlı şekilde saçıma dalgalar yaptım.Gözlerime makyaj yaptım...Herşey çok keyifli gülümsüyoruz.
Ve bana doğru gelen hemşire “haydi seni doğuma alıyoruz” dedi.Ne çabuk saat 10 oldu !
O an bambaşka bir ruh hali aldı beni.Birden ağlamaya başladım.Hıçkıra hıçkıra ağlıyorum.Çağrı eşim tut elimi beni bırakma diyorum.Çok korkuyorum diyemiyorum.”korkuyorum” altında öyle çok şey var ki...buraya yazmak istemiyorum.
Ameliyathaneye girdim.Zaten bilgi alma zorunluluğu gereği üst üste her hemşire her doktor tepemde ilk doğum mu diyor.Hayır diyorum 2 “ e o zaman neden ağlıyorsun ?” Cevap vermiyorum.
Deyim yerindeyse çatlayana kadar ağladım ameliyathanede.
Nabzım öyle yükselmiş ki doğuma başlayamıyorlar.Bir ara hemşirenin diğer hemşireye “bu ne ki a evvel nabzı 175 di dediğini anımsıyorum.Hemşire sana sakinleştirmeye vurmak zorunda kalıyoruz.Bazı şeyleri çok net hatırlamazsın dedi.Ama başka şansım yoktu.
Sakinleştirici ile aptallaşmış beynimle sezaryen anında alet seslerini dinliyorum.Yanımdaki hemşireye doğum olduğunda saate bakmayı unutma demeyi ihmali etmiyorum ama!
7 Mart 10:29 Sonra bir ağlama sesi! Allahım bu benim oğlumun sesi mi!
Kordonunu kesiyorum ismini söyleyelim hadi diyor neşeli sesle ebe
Yahya yahya! Diyorum boğulmuş sesimle! Yahya “Allah lutüfkardır” demek daha ne diyebilirim ki ona yahya dan başka!
Sonra hemşire direk okula yazdır sen bunu deyince bizim küçük adamın pekte ufak bir adam olmadığını anladım...
Nasıl ağlıyor canım oğlum! İşte o an!
Yanağımı onun yanağına değdirdikleri an! Sadece “annem ben burdayım ağlama annem”dedim bir anlık sustu.Zaten anlık birşey sonra onu götürdüler.Ağlamasını duyuyorum “annem burdayım ben “ diyorum kendimce yattığım yerden.
Onun sesini duydum,onu gördüm o iyi yaaa nasıl bir gönül rahatlığı Allahım!
Bir an evvel ameliyat tamamlansın yanına gitmeliyim.Sakin zaman geçmiyor.
Çağrıyı merqk ediyorum.Bebeğimizi görünce ne yaptı acaba.Ona tembih etmiştim onu sıkıca tut! Senin sesini tanır.
Beni odaya nasıl aldılar yatağıma yatırılmışım,orası yok bende.Hatırlatamıyorum...
Yahya Berki kucağıma aldım hemen onu tenime bıraktım.Onu izledim izledim,inceledim...
Allahım sana çok şükür! Derlerdi de inanmazdım.O andan sonra herşeyi unuttum.Yaşadığım tüm acılar sanki ben yaşamadım.Bitti geçti.Oğlum yaralarımı kapattı.Annelik sevinci ve telaşı sarıverdi içimiCanım ailem rüyada gibiyiz.
O andan itibaren sezaryen dolayısı ile çok acım olmasına rağmen bir an olsun bırakmadım oğlumu.Herşeyiyle ben ilgilendim.Bu arada o kadar ağlamaktan benim saç ve makyaj daha doğuma girerken dağıl.Çıktığımda da o kafaya takılan taç bile beni sıktı.Dikkatimi sadece bebeğime verdim.Biraz çirkin ama çok mutlu bir anne olarak fotoğraflara poz verdim.
Ben 38+3 de doğum yaptım.Bebeğim Yahya Berk 3870 kg 51 cm dünyaya geldi.Daha evvel annelik üzerine bir yazı okumuştum.Anne olacaksanız “Yüreğinizin bedeninizin dışında olmasına müsade ediyorsunuz demektir “ diyordu.Tam olarak böyle hissediyorum.
Bizim için yepyeni bir hayat başladı.Yeniden doğduk.Hepimizin doğum günü 7 mart oldu.
İçerde çılgın bir dans vardı sanki,doktora göre doğuma 5 gün sisteme göre 10 gün vardı.Ben o yüzden bebeğimin karnımdaki çılgın dansını pekte doğuma yormadım.Meğer doğumun ayak sesleri gelmeye başlamış.6 Mart 00:00 da uyduğum o özel uykudan saat 4 gibi bir sıcaklıkla uyandım.Bunu yazarken çok utanıyorum.Ayağa kalkana kadar algılayamamıştım ki suyum gelmiş.Aman Allahım nasıl bir heycan.Beynimden tek geçen cümle! an bu anmış diyorum.Bir şaşkınlık,kavuşmaya son saatler kalmış bir mutluluk,belki anne oluyor olmanın verdiği bir sakinlikle.”ben doğuruyorum” dedim sakin bir sesle ! Eşim şok ! Daha önce bunun üstüne ne kadar çok konuşup plan yapsakta biz bütün planı,o işteyken doğum başlarsa naparız.O ne kadar zamanda gelir ve ben sırayla kimleri ararıma göre yapmışız :) Resmen panik oldu.Benim doğum hemen olmaz dememle,”Dur ben arabayı otoparktan çıkarayım” diye mantıklı bir cümle kurdu sonunda.
Annem! her zaman olduğu gibi hemen o yanımda !
Hastane bize çok yakındı zaten.O yüzden eşya alma paniği de olmadan sadece hastane çantasını alıp gittik.Gecenin en derin uyku saatleri,hastanenin koridorlarında ışıklar bile kapalı.
Beni Nst ye bağladılar.Hiç sancım yok.Hemşire bana suyun geldiğine emin misin demez mi?
“Eminim hanım efendi,Şişeyle boşalmış gibi gelen suyu idrarla karıştıracak kadar cahil değilim” Dedim.Tabi Clexane vurulan bir gebeyim.En son iğnemi akşam saat 21:00 vurmuştum.Her durumda 12 saat beklemem gerek iğnenin kanama etkisini geçirmem için.Doktorumla iletişim ile Sabah 10 da muhtemelen doğum olacak.Muayne sırasında sezaryen olmam gerekitğini söyledi doktorumuz.
Sabah ezanıyla bekliyoruz,hepimiz içimizden dua ediyoruz.Allahım sağ salim kucağımıza ver!
İçimde hep ilk doğumun verdiği tedirginlik.Olumsuz enerji yaymamak için ağzımı açıp tek kelime edemiyorum.”Ben korkuyorum” diyemiyorum.Ama eminim onlar anlıyor...
Yataktan kalktığım gibi doğuma gelmişim benimde süslenmek hakkım olduğunu ve o havayı dağıtmak adına canım eşimden bana saç maşa mı getirir misin dedim.Gülümseyerek getirdi :) ve ben saçlarımı yatakta serum bağlı şekilde saçıma dalgalar yaptım.Gözlerime makyaj yaptım...Herşey çok keyifli gülümsüyoruz.
Ve bana doğru gelen hemşire “haydi seni doğuma alıyoruz” dedi.Ne çabuk saat 10 oldu !
O an bambaşka bir ruh hali aldı beni.Birden ağlamaya başladım.Hıçkıra hıçkıra ağlıyorum.Çağrı eşim tut elimi beni bırakma diyorum.Çok korkuyorum diyemiyorum.”korkuyorum” altında öyle çok şey var ki...buraya yazmak istemiyorum.
Ameliyathaneye girdim.Zaten bilgi alma zorunluluğu gereği üst üste her hemşire her doktor tepemde ilk doğum mu diyor.Hayır diyorum 2 “ e o zaman neden ağlıyorsun ?” Cevap vermiyorum.
Deyim yerindeyse çatlayana kadar ağladım ameliyathanede.
Nabzım öyle yükselmiş ki doğuma başlayamıyorlar.Bir ara hemşirenin diğer hemşireye “bu ne ki a evvel nabzı 175 di dediğini anımsıyorum.Hemşire sana sakinleştirmeye vurmak zorunda kalıyoruz.Bazı şeyleri çok net hatırlamazsın dedi.Ama başka şansım yoktu.
Sakinleştirici ile aptallaşmış beynimle sezaryen anında alet seslerini dinliyorum.Yanımdaki hemşireye doğum olduğunda saate bakmayı unutma demeyi ihmali etmiyorum ama!
7 Mart 10:29 Sonra bir ağlama sesi! Allahım bu benim oğlumun sesi mi!
Kordonunu kesiyorum ismini söyleyelim hadi diyor neşeli sesle ebe
Yahya yahya! Diyorum boğulmuş sesimle! Yahya “Allah lutüfkardır” demek daha ne diyebilirim ki ona yahya dan başka!
Sonra hemşire direk okula yazdır sen bunu deyince bizim küçük adamın pekte ufak bir adam olmadığını anladım...
Nasıl ağlıyor canım oğlum! İşte o an!
Yanağımı onun yanağına değdirdikleri an! Sadece “annem ben burdayım ağlama annem”dedim bir anlık sustu.Zaten anlık birşey sonra onu götürdüler.Ağlamasını duyuyorum “annem burdayım ben “ diyorum kendimce yattığım yerden.
Onun sesini duydum,onu gördüm o iyi yaaa nasıl bir gönül rahatlığı Allahım!
Bir an evvel ameliyat tamamlansın yanına gitmeliyim.Sakin zaman geçmiyor.
Çağrıyı merqk ediyorum.Bebeğimizi görünce ne yaptı acaba.Ona tembih etmiştim onu sıkıca tut! Senin sesini tanır.
Beni odaya nasıl aldılar yatağıma yatırılmışım,orası yok bende.Hatırlatamıyorum...
Yahya Berki kucağıma aldım hemen onu tenime bıraktım.Onu izledim izledim,inceledim...
Allahım sana çok şükür! Derlerdi de inanmazdım.O andan sonra herşeyi unuttum.Yaşadığım tüm acılar sanki ben yaşamadım.Bitti geçti.Oğlum yaralarımı kapattı.Annelik sevinci ve telaşı sarıverdi içimiCanım ailem rüyada gibiyiz.
O andan itibaren sezaryen dolayısı ile çok acım olmasına rağmen bir an olsun bırakmadım oğlumu.Herşeyiyle ben ilgilendim.Bu arada o kadar ağlamaktan benim saç ve makyaj daha doğuma girerken dağıl.Çıktığımda da o kafaya takılan taç bile beni sıktı.Dikkatimi sadece bebeğime verdim.Biraz çirkin ama çok mutlu bir anne olarak fotoğraflara poz verdim.
Ben 38+3 de doğum yaptım.Bebeğim Yahya Berk 3870 kg 51 cm dünyaya geldi.Daha evvel annelik üzerine bir yazı okumuştum.Anne olacaksanız “Yüreğinizin bedeninizin dışında olmasına müsade ediyorsunuz demektir “ diyordu.Tam olarak böyle hissediyorum.
Bizim için yepyeni bir hayat başladı.Yeniden doğduk.Hepimizin doğum günü 7 mart oldu.
Yorumlar
Yorum Gönder